Εορτασμός της 28ης Οκτωβρίου

28η Οκτωβρίου 1940. Μια ημερομηνία-σταθμός στη σύγχρονη Ελληνική Ιστορία. Κι όπως όλες οι ημερομηνίες-σταθμοί σ’ αυτή τη χωρά κινδυνεύει να γίνει απλά μια ακόμα «κούφια» μέρα, όπου για κάποιον απροσδιόριστο λόγο, οι δάσκαλοί μας μας κατεβάζουν σε μεγάλες αίθουσες, μας λένε κάποια ζωηρά κι όμορφα τραγούδια για τον Ντούτσε, κάνουν πρόβες για την παρέλαση οι μεγάλες τάξεις και γενικά κάνουμε ό, τι μπορεί να φανταστεί ο καθένας για να καθυστερήσουμε την αργία που έρχεται. Μια αργία που θα την περάσουμε με τα φιλαράκια, τους γονείς μας, τα’ αδέρφια μας και που θα στριμώξουμε τον Ντούτσε, την Πίνδο κι όλα τ’ άλλα «πατριωτικά» που μάθαμε, μέσα στη σχολική μας τσάντα, μαζί με τα Μαθηματικά μας, τα Ελληνικά μας και όλα τα υπόλοιπα μαθήματά μας…

Σήμερα λοιπόν θα μιλήσουμε πάλι γι’ αυτήν την ημερομηνία. Για τα γεγονότα της εποχής, τα πρόσωπα που πρωταγωνίστησαν, τους «Έλληνες που πολεμούν σαν ήρωες», τον Ντούτσε, τον Χίτλερ, το φασισμό… Τον ποιον; Τον φασισμό; Είναι ανάγκη; Έχουν περάσει 73 χρόνια. Πάλι γι’ αυτά θα μιλάμε; Δεν ξεμπέρδεψαν οι άνθρωποι μ’ αυτόν το φασισμό;;;…. Η απάντηση είναι…όχι Δυστυχώς όχι.. Ο φασισμός είναι ακόμα εδώ…Όπα, όπα. Βλέπω εδώ κάποια παιδιά, λίγο μικρότερα, που με κοιτάνε λες και μιλάω γιαπωνέζικα. Ας τα πάρουμε λοιπόν τα πράγματα από την αρχή. Τι είναι φασισμός; Να ρωτήσω κανένα παιδί; Ξέρει κανείς; (Ας πούνε μερικά)… Λοιπόν ο φασισμός είναι η θεωρία του μίσους. Μίσος για τα πάντα. Μίσος για οτιδήποτε διαφορετικό, για οποιονδήποτε διαφορετικό, για οποιονδήποτε λέει κάτι διαφορετικό, για οποιονδήποτε σκεφτεί κάτι διαφορετικό…Μίσος για όλους τους εχθρούς. Ποιους εχθρούς; Δεν έχει σημασία. Ο φασισμός ακόμα κι αν δε βρει εχθρούς, τους κατασκευάζει. Ζει από το μίσος, μεγαλώνει από το μίσος, τρέφεται από το μίσος.

Πιθανόν τώρα κάποιος από σας ίσως σκέφτεται μια πολύ λογική ερώτηση. «Καλά ρε κύριε Αντώνη, αφού ο φασισμός ζει από το μίσος, γιατί συνεχίζει και υπάρχει; Είναι δυνατόν, οι άνθρωποι να μην το βλέπουν; Είναι δυνατόν να υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που να υποστηρίζουν μια τέτοια τρέλα;». Δυστυχώς, δε σας τα είπα όλα ακόμα. Δυστυχώς… Ο φασισμός λοιπόν παιδιά, εκτός από το μίσος στηρίζεται και σε ένα άλλο ανθρώπινο συναίσθημα… Τον Φόβο. Για την ακρίβεια, χωρίς τον Φόβο, ο φασισμός δεν μπορεί να υπάρξει. Για να δούμε…

Στην Ιστορία των λαών υπάρχουν στιγμές που ένας λαός περνά μια σκληρή δοκιμασία. Πότε βρίσκεται ταπεινωμένος από έναν άλλο λαό, πότε αντιμετωπίζει φτώχεια και άλλα οικονομικά προβλήματα, πότε δε βρίσκει σωστούς και τίμιους ανθρώπους να τον κυβερνήσουν… Σε τέτοιες καταστάσεις ο λαός φοβάται. Φοβάται το μέλλον, φοβάται μη χάσει τη δουλειά του, μήπως πεινάσει, μήπως ταπεινωθεί. Φοβάται τα πάντα. Τους γείτονες, τους πολιτικούς που λένε ψέματα, τους ξένους που ζουν στη χώρα του. ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ. Κι επειδή συνήθως αυτός ο φόβος δεν απευθύνεται σε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, να πεις ρε παιδί μου «μου φταίει ο Μανώλης, μου φταίει ο Αντώνης», τότε αυτός ο λαός αρχίζει και πανικοβάλλεται. Μπερδεύεται. Δεν ξέρει πώς να αντιδράσει. Δεν ξέρει ποιος του φταίει. Δε βλέπει ξεκάθαρα ποιος είναι ο πραγματικός εχθρός του…Τότε ακριβώς, στην εποχή της σύγχυσης, του μπερδέματος, της ανασφάλειας κάποιοι περίεργοι τύποι εμφανίζονται κι αρχίζουν να μιλάνε. Συνήθως μιλάνε δυνατότερα από τους υπόλοιπους κι αυτά που λένε, αν κάτσεις λίγο και τα σκεφτείς, είναι τεράστιες ανοησίες. Συνήθως όσα λένε έχουν να κάνουν με κάτι αερολογίες για «ένα ανώτερο έθνος, για έναν εκλεκτό λαό, για εκδίκηση, για δύναμη και άλλα τέτοια. Όμως δε μένει μόνο εκεί. Το πιο πονηρό κόλπο του φασισμού είναι ότι ΦΤΙΑΧΝΕΙ ΕΧΘΡΟΥΣ. Τους κατασκευάζει. Κι αφού τους κατασκευάσει, τους σερβίρει στο πιάτο για να τους καταβροχθίσει ο φοβισμένος λαός. Συνήθως οι εχθροί που φτιάχνει είναι κάποιοι άνθρωποι που είναι διαφορετικοί. Κάποιοι άνθρωποι που, λόγω αυτής της διαφορετικότητας τους, είναι εύκολοι στόχοι. Οι ξένοι που σου παίρνουν τη δουλειά, οι άνθρωποι που θέλουν την ειρήνη, αυτοί που λένε την αλήθεια και δε δέχονται κάποια εθνικά παραμύθια, οι γειτονικοί λαοί κι ένα σωρό άλλοι…Και τότε ο φοβισμένος λαός εξαγριώνεται. Μετατρέπει τον ασαφή φόβο του για κάτι απροσδιόριστο σε κάτι συγκεκριμένο. Νευριάζει κι αρχίζει να…μισεί. Βρήκε ποιος του φταίει…

Τα πράγματα τότε αρχίζουν και γίνονται επικίνδυνα. Το μίσος και ο φόβος συνδυάζονται και δημιουργούν φανατισμό. Κι ο φανατισμένος άνθρωπος μοιάζει με το άλογο που φοράει παρωπίδες. Δε βλέπει τίποτα αριστερά και δεξιά. Βλέπει μόνο ότι του δείχνει ο «ηγέτης». Ο φασίστας που τον έχει μετατρέψει σε πρόβατο…Και τον κάνει ό, τι θέλει. Τον στρέφει εναντίον όποιου θέλει, όποτε θέλει, μιλάει εξ ονόματός του, σκέφτεται γι’ αυτόν, ενεργεί γι’ αυτόν. Οι προσωπικότητες χάνονται. Επικρατεί η λογική της αγέλης. Η λογική εξαφανίζεται, το κακό έχει γίνει…

Ελπίζω να καταλάβατε λοιπόν ότι ο φασισμός δεν εξαφανίζεται εύκολα. Κρύβεται μέσα σε κρυψώνες καλά καλυμμένες και περιμένει να βγει, όποτε δει ότι οι συνθήκες ωριμάζουν. Χρειάζεται προσοχή κι επαγρύπνηση…

Ένα τέτοιο λοιπόν φασιστικό θηρίο, αποφάσισε το 1939 να αιματοκυλήσει τον κόσμο. Ένα φασιστικό θηρίο πάνοπλο, παντοδύναμο και πανέτοιμο να κατακτήσει ό, τι βρεθεί στο διάβα του. Μια φασιστική συμμαχία ανάμεσα σε μερικές χώρες άπλωσε τα νύχια της πάνω από τον κόσμο. Η φασιστική αυτή συμμαχία είχε όνομα. Έμεινε γνωστή ως «ο Άξονας». Οι δύο βασικότερες χώρες αυτής της συμμαχίας ήταν η Ιταλία και η Γερμανία. Αρχηγοί αυτών των χωρών δυο φασίστες: Στη Γερμανία ο απαίσιος Αδόλφος Χίτλερ και στην Ιταλία ο Μπενίτο Μουσολίνι, ο Ντούτσε που λέγαμε…

Ο πόλεμος που εξαπέλυσαν οι Γερμανοί κι οι Ιταλοί ήταν τρομαχτικός. Η μία χώρα μετά την άλλη, πέφτουν στα δίχτυα της Γερμανικής και Ιταλικής πολεμικής μηχανής. Κάθε αντίσταση μοιάζει μάταια. Πανίσχυρες χώρες όπως η Γαλλία γονατίζουν σε λίγες μέρες. Η Δανία παραδίνεται με ένα…τηλεφώνημα. Κανείς δε φαίνεται ικανός να σταματήσει το θηρίο…

Η Ελλάδα, όπως εύκολα καταλαβαίνει κανείς, ήταν σχεδόν αδύνατον να αποφύγει τον πόλεμο. Η γειτονική Ιταλία έχει δείξει από νωρίς τις προθέσεις της. Τον Δεκαπενταύγουστο του 1940, ένα υποβρύχιο βυθίζει στην Τήνο το ελληνικό πολεμικό πλοίο «Έλλη». Όλοι ξέρουν ότι το έκαναν οι Ιταλοί, όμως εκείνοι, θρασύδειλοι όπως όλοι οι φασίστες, δε λένε τίποτα. Δυο μήνες αργότερα, ο Ιταλός πρεσβευτής στην Αθήνα ζητάει από τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας να του παραδώσει τη χώρα …Έτσι απλά … Μέσα στη νύχτα, σαν τον κλέφτη ζητάει να του παραδώσουν μια χώρα. Έναν λαό Έναν λαό που ζει σε αυτήν την περιοχή χιλιάδες χρόνια. Έναν λαό που γέννησε φιλοσόφους, πολιτικούς, αγωνιστές, αυτοκράτορες. Έναν λαό σαν όλους τους άλλους, με χιλιάδες ελαττώματα, ασυγχώρητα λάθη αλλά και ιστορική παρουσία αιώνων. Έναν λαό που αυτομάτως θεώρησε προσβλητική την απαίτηση των Ιταλών και που όταν νιώθει προσβεβλημένος … ξεφεύγει. Εκείνη τη νύχτα της 28ης Οκτωβρίου, το μεγαλοπρεπές «ΟΧΙ» στον Ιταλό πρέσβη δεν το ‘πε ο δικτάτορας Μεταξάς. Το ούρλιαξε ο Ελληνικός λαός. Όχι, γιατί οι Έλληνες είναι οι πιο γενναίοι πολεμιστές του κόσμου, ούτε επειδή είναι κάτι διαφορετικό από άλλους λαούς, αλλά γιατί αυτό το χώμα, αυτά τα δέντρα κι όλη η θάλασσα, αιώνιοι σύντροφοι και συνεργάτες του Έλληνα μέσα στο ταξίδι του στην Ιστορία, δεν ανέχτηκαν τέτοια προσβολή. Αυτή η γη από μόνη της αρνήθηκε τους Ιταλούς κατακτητές και τους φώναξε το «ΟΧΙ». Ο Ελληνικός λαός ακολούθησε.

Κι έτσι κάπως ξεκίνησε ο πόλεμος. Οι Ιταλοί επιτέθηκαν. Ο ελληνικός στρατός αμύνθηκε. Η μάχη έγινε στα παγωμένα βουνά της Πίνδου. Άντρες και γυναίκες πολέμησαν το θρασύτατο εισβολέα. Η ιστορία είναι λίγο ως πολύ γνωστή. Μεγάλες νίκες, ταπείνωση του Μουσολίνι, τεράστια αντεπίθεση, απελευθέρωση της Βόρειας Ηπείρου. Αυτές ήταν οι πρώτες νίκες που πέτυχε λαός εναντίον των δυνάμεων του Άξονα. Ήταν η πρώτη φορά από την έναρξη του πολέμου, που οι δοκιμαζόμενοι λαοί της Ευρώπης ένιωσαν να έχουν πάλι δικαίωμα στην ελπίδα. Που είδαν ότι οι Γερμανοί κι οι Ιταλοί δεν ήταν ανίκητοι. Η μεγαλύτερη προσφορά των Ελλήνων στον πόλεμο δεν ήταν ούτε η καθυστέρηση που έκαναν στους Γερμανούς, ούτε η νίκη εναντίον των Ιταλών. Η μεγαλύτερη συμβολή τους ήταν ότι, μέσα στο φασιστικό σκοτάδι έδειξαν ότι το φως της ελπίδας δε σβήνει. Έδειξαν σε όλο τον κόσμο ότι η μοίρα του φασισμού είναι η ήττα. Όσο τρομαχτικός κι αν μοιάζει στην αρχή, πάντα στο τέλος ηττάται. Πάντα. Κι αυτός είναι ένας καλός λόγος να μην τον φοβόμαστε, να μην τον τρέφουμε με το φόβο μας. Ο φασισμός πάντα θα χάνει. Και σήμερα και αύριο κι όποτε ξαναεμφανιστεί. Οι Έλληνες αυτό το απέδειξαν το μακρινό, αλλά και τόσο επίκαιρο 1940…

Επιμέλεια κειμένου : Χασούρης Αντώνης

Advertisements
This entry was posted in Επίπεδο, Εκδηλώσεις. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s